مؤسسه انتشارات دانشگاه تهران علوم گیاهان زراعی ایران 2008-4811 40 4 2010 02 20 Effects of Split Application and Nitrogen Fertilizer Levels on N-use Efficiency in Rice (Oryza sativa L. Cv. Khazar) تأثیر مقادیر و تقسیط کود نیتروژن بر کارآیی مصرف نیتروژن برنج رقم خزر 20237 FA حمیدرضا علی عباسی مسعود کاوسی مسعود اصفهانی بابک ربیعی Journal Article 1970 01 01 Effects of nitrogen fertilizer levels on Agronomic Efficiency (Ea), Physiological Efficiency (Ep), and Recovery Efficiency (Er), in rice (Oryza sativa L.) Cv. Khazar was investigated in a RCBD of three replications in a sandy soil in Guilan province, Iran in 2003. This study compared the effects of six N rates, namely: control (no N fertilizer), 40 (Basal), 40+40 (Basal + Midtillering), 40+20+20 (Basal + Midtillering + Panicle initiation), 60+60 (Basal + Midtillering) and 60+30+30 (Basal + Midtillering + Panicle initiation) Kg/ha in the form of urea. Nitrogen contents in shoot and in rice grain were determined at the end of plant growth and physiological maturity. Results indicated that grain yield in triple split application treatments sixth and fourth (4832, 4668 kg/ha) were significantly higher than those in the rest of the treatments. The highest N uptake was observed in sixth treatment (146.9 kg/ha), which was significantly higher than in the others. The highest Ea, Ep and Er were observed in the fourth treatment (20.1, 30.1 and 66.9% respectively). Ea and Er were significantly higher in the fourth treatment than in the others, but Ep significantly differed only in the second treatment. There were no significant differences observed among treatments in Nitrogen Harvest Index (NHI), the highest NHI being related to the forth treatment (0.44). Grain yield was not significant in the fourth treatment in comparison with that in the sixth one, but the higher Ea, Ep and Er may lead to an economization of N fertilizer application and as well to its less leaching in the sandy soil. The fourth treatment was finally decided as the best treatment for rice, Cv. Khazar throughout the whole experiment. به منظور بررسی تاثیر مقادیر و تقسیط کود نیتروژن بر عملکرد دانه، کارآیی زراعی، کارآیی بازیافت و کارآیی فیزیولوژیک کود نیتروژن در برنج (Oryza sativa L.) رقم خزر، آزمایشی در سال 1382 در خاک شالیزاری با بافت شنی در استان گیلان، در قالب طرح بلوک کامل تصادفی با سه تکرار به اجرا در آمد. در این آزمایش اثرات 6 تیمار‌: شاهد (بدون استفاده از نیتروژن)، تیمار دوم 40 (پایه)، تیمار سوم 40+40 (پایه+ اواسط پنجه‌زنی)، تیمارچهارم 40+20+20 (پایه+اواسط پنجه‌زنی+تشکیل خوشه)، تیمار پنجم 60+60 (پایه+ اواسط پنجه‌زنی) و تیمار ششم 60+30+30 (پایه+اواسط پنجه‌زنی+تشکیل خوشه) کیلوگرم نیتروژن خالص در هکتار از منبع اوره با یکدیگر مقایسه شدند. نتایج نشان داد که عملکرد دانه در تیمار‌های با سه تقسیط ششم و چهارم به طور معنی‌داری بالاتر از سایر تیمار‌ها بود (به ترتیب 4832 و 4668 کیلوگرم در هکتار). بیشترین میزان جذب نیتروژن در بوته در تیمار ششم حاصل شد (9/146 کیلوگرم در هکتار) که بالاتر از سایر تیمار‌ها بود. بالاترین کارآیی زراعی (Ea)، کارآیی فیزیولوژیک (Ep) و درصد کارآیی بازیافت (Er) در تیمار چهارم و به‌ترتیب در حدود 1/20، 1/30 و 9/66 بدست آمد. در حالی که بیشترین شاخص برداشت نیتروژن (NHI) نیز در تیمار چهارم مشاهده شد (428/0)، اما اختلاف بین تیمار‌ها معنی‌دار نبود. با توجه به این که عملکرد دانه تیمار چهارم تفاوت ‌معنی‌داری با تیمار ششم نداشت، اما به لحاظ دارا بودن کارآیی زراعی، فیزیولوژیک، بازیافت و شاخص برداشت نیتروژن بالاتر و امکان صرفه‌جویی در مصرف کود و جلوگیری از آبشویی آن در خاک‌های سبک ساحلی به عنوان بهترین تیمار برای برنج رقم خزر شناخته شد. https://ijfcs.ut.ac.ir/article_20237_395d21e747f1db3e84d1dc095745faab.pdf

مؤسسه انتشارات دانشگاه تهران علوم گیاهان زراعی ایران 2008-4811 40 4 2010 02 20 A Study of Genetic Parameters in some Traits in Bread Wheat in Normal and Drought Conditions using Diallel Method بررسی پارامترهای ژنتیکی در برخی از صفات گندم با استفاده از روش تلاقی دی‌آلل در دو شرایط نرمال و تنش خشکی 20238 FA مجید طوسی مجرد محمدرضا بی همتا منوچهر خدارحمی Journal Article 1970 01 01 To study the inheritance of drought tolerance in traits in bread wheat, 7 cultivars of bread wheat with their F1 progeny produced through a half diallel mating design, were planted in a randomized complete block design with 3 replications in normal and drought condition in Seed and Plant Improvement Institute Karaj, in year 2004. Analysis of variance showed significant difference for all the traits in normal and drought conditions at 1% probability level except for 2 traits (grain filling period and grain filling speed) in drought conditions. Diallel analysis revealed that general combining abilities were significant for all the traits in normal and drought conditions at 1% level of probability except for the number of spikes in plant in drought condition. The specific combining abilities were significant for all the traits at 1% level of probability except days to maturity in the two environments. Additive and non – additive effects were effective in controlling all traits and increase in the most of the traits was controlled with dominant alleles. Two traits (number of fertile spikelets, extrusion peduncle length) and grain yielding spikes exhibited the most broad sense in normal and drought conditions respectively. به منظور مطالعه نحوه توارث مقاومت به خشکی در برخی ازصفات گندم، هفت رقم گندم نان، به همراه نتاج آن‌ها بر اساس طرح آمیزشی دای‌آلل یک طرفه، در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با سه تکرار، در دو شرایط نرمال و تنش خشکی در سال 1383 در مزرعه مؤسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر کاشته شد. نتایج تجزیه واریانس نشان داد که درهر دو شرایط نرمال و تنش خشکی بین ژنوتیپ‌ها برای کلیه صفات بجز صفات سرعت پر شدن دانه و دوره پر شدن دانه در شرایط تنش تفاوت معنی‌داری در سطح احتمال یک درصد وجود دارد. نتایج تجزیه دی‌آلل نشان داد که در هر دو شرایط نرمال و تنش خشکی قابلیت ترکیب‌پذیری عمومی کلیه صفات بجز صفت تعداد سنبله در بوته در شرایط تنش خشکی در سطح احتمال یک درصد معنی‌دار است. قابلیت ترکیب‌پذیری خصوصی کلیه صفات بجز تعداد روز تا رسیدگی درهر دو شرایط نرمال و تنش خشکی در سطح احتمال یک درصد معنی‌دار است. در کنترل اغلب صفات هم اثر افزایش و هم اثر غیرافزایشی دخالت دارند و افزایش اکثر صفات با آلل‌های غالب کنترل می‌‌شود. در شرایط نرمال صفات تعداد سنبلچه بارور در سنبله و طول بیرون آمدگی پدانکل و در شرایط تنش خشکی صفت عملکرد دانه سنبله بیشترین مقدار وراثت‌پذیری عمومی را دارا بودند. https://ijfcs.ut.ac.ir/article_20238_bc5a39cb7869ce513fc92546e49d32a4.pdf

مؤسسه انتشارات دانشگاه تهران علوم گیاهان زراعی ایران 2008-4811 40 4 2010 02 20 An Evaluation of Combining Ability and Gene Effect in Rice Genotypes برآورد قابلیت ترکیب پذیری و اثرات ژنی در ژنوتیپ های برنج 20239 FA حسین رحیم سروش بابک ربیعی Journal Article 1970 01 01 Five improved along with three local rice varieties were crossed in a line× tester method in 2001. Fifteen F1 hybrids and eight parental genotypes were planted in a randomized complete block design with 3 replications at Rice Research Institute of Iran, Rasht, in 2002. The main objective of the research was to estimate the general and specific combining ability and gene action for 10 agrnomic and qualitative traits. Analysis of variance based on line×tester method showed that the mean squares of treatments, parents and crosses for all traits (except grain yield for crosses) were significant at 5% and 1% probability levels. General combining ability (GCA) was positive and significant for grain yield in Gharib and Kadus varieties. There was also positively significant GCA for grain length and shape in Kadus, Hassani, Nemat and in line 830. Therefore, these traits can be positively transferred to progenies. Kadus and Hassani varieties exhibited negative and significant GCA for plant height and 50% of flowering. These genotypes can transfer early maturiy and dwarfism to progenies. The cross Gharib/IR50 had positive and significant specific combining ability (SCA) for grain yield. There were also the same SCA for tiller number in crosses Hashemi/IR28, Gharib/Kadus and Hassani/Line 830. Estimation of genetic variance components indicated that the grain shape was controlled through additive gene effects. It showed that this trait can be transferred into progenies. The other such traits as tiller number, grain length, number of filled grain per panicle and plant height were controlled by dominance gene effects. Therefore, these traits can be effecitively employed to produce hybrid varieties تعداد پنج رقم اصلاح شده برنج به عنوان لاین با سه رقم بومی برنج به عنوان تستر در سال 1381 به روش لاین× تستر (3×5) با یکدیگر تلاقی داده شدند. در سال بعد، 15 هیبرید حاصل همراه با 8 ژنوتیپ والدی در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با 3 تکرار در مزرعه آزمایشی موسسه تحقیقات برنج (رشت) مورد مطالعه قرار گرفتند. هدف از این تحقیق برآورد قابلیت ترکیب‌پذیری عمومی و خصوصی و تعیین نحوه کنترل ژنتیکی 10 صفت زراعی و کیفی بود. تجزیه واریانس ژنوتیپ‌ها، والدین و تلاقی‌ها براساس روش لاین× تستر برای کلیه صفات به جز عملکرد دانه برای تلاقی‌ها در سطح احتمال 5 و 1 درصد معنی‌دار بود. تجزیه قابلیت ترکیب‌پذیری عمومی (GCA) نشان داد که ارقام کادوس و غریب از نظر عملکرد دانه و ارقام کادوس، هاشمی، نعمت و لاین 830 از نظر طول و شکل دانه دارای GCA مثبت و معنی‌دار بودند که نشان‌دهنده قابلیت انتقال مطلوب این صفات توسط ارقام مذکور بوده است. ارقام کادوس و حسنی برای صفت تعداد روز تا 50 درصد گلدهی و ارتفاع بوته دارای GCA منفی و معنی‌دار بوده‌ و می‌توانند سبب کوتاهی دوره رشد (زودرسی) و پاکوتاهی در نتاج شوند. تلاقی غریب/IR50 دارای قابلیت ترکیب‌پذیری خصوصی (SCA) مثبت و معنی‌دار برای صفت عملکرد دانه و تلاقی‌های هاشمی/IR28، غریب/کادوس و حسنی/ لاین 830 دارای SCA مثبت و معنی‌دار برای تعداد پنجه بودند. برای صفت شکل دانه سهم واریانس افزایشی بسیار بیشتر از واریانس غالبیت بود که نشان می‌دهد این صفت بوسیله اثر افزایشی ژنها کنترل می‌شود و بنابراین می‌تواند به نتاج منتقل شود. برای صفاتی مانند تعداد دانه پر و پوک در خوشه، طول دانه، ارتفاع بوته و به ویژه تعداد پنجه در بوته، سهم واریانس افزایشی کم و سهم واریانس غالبیت قابل توجه بود. بنابراین از صفات مذکور می‌توان در برنامه تولید واریته‌های برنج هیبرید استفاده نمود. https://ijfcs.ut.ac.ir/article_20239_77e063622a92055c8f44c5664c930ba4.pdf

مؤسسه انتشارات دانشگاه تهران علوم گیاهان زراعی ایران 2008-4811 40 4 2010 02 20 Mapping of Forage Quality-Related Genomic Locations of Barley under Drought Stress Condition نقشه‌یابی نواحی ژنومی مرتبط با کیفیت علوفة جو تحت شرایط تنش خشکی 20240 FA براتعلی سیاه سر علیرضا طالعی سید علی پیغمبری محمدرضا نقوی Journal Article 1970 01 01 Despite the importance of forage quality to animal performance, the quality of barley as a feed and forage crop has not been taken into consideration as a selection criterion in its breeding programs. In order to map the genomic regions affecting barley forage quality, two experiments were conducted while employing 72 doubled haploid lines and their two parents (‘Steptoe’ and ‘Morex’), at the research farms of the Faculty of Crop and Animal Sciences, University College of Agriculture and Natural Resources, University of Tehran and as well at the Agriculture and Natural Resources Research Station, Sistan, in 2007. The experiments were arranged in a randomized complete block design with two replications. Each plot consisted of four rows, 3m in length and spaced 25cm apart. The main effect of genotype was highly significant for all the studied traits. Transgressive segregation in either direction (positive and negative) was observed for all the studied traits. Twenty-eight QTLs controlling different studied traits were identified. Phenotypic variance explained by these QTLs varied from 4.18 to 38.92%. The highest LOD scores were obtained for the acid detergent fiber on chromosome 2H. QTLs for forage quality indices were detected on chromosomes 1H, 2H, 5H and 6H. Most mapped QTLs appear to benefit from stablility between locations. Therefore, gain through marker-assisted selection (MAS) in this population would be efficient علی رغم اهمیت کیفیت علوفه در نمود حیوان، در برنامه‌های اصلاحی جو کیفیت علوفة آن به عنوان معیار انتخاب مورد استفاده قرار نگرفته است. به منظور نقشه‌یابی نواحی ژنومی مؤثر در کیفیت علوفة جو، دو آزمایش در سال 1386 با 72 لاین هاپلوئید مضاعف جو به همراه والدین آنها (استپتو و مورکس)، در مزارع تحقیقاتی دانشکدة علوم زراعی و دامی پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران و مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی سیستان، در طرح بلوکهای کامل تصادفی با دو تکرار اجرا گردید. هر پلات آزمایش شامل چهار ردیف به طول 3 متر و فاصله 25 سانتیمتر بود. بر اساس نتایج تجزیه مرکب، اثر اصلی رقم برای کلیة صفات مورد مطالعه بسیار معنی‌دار بود. برای کلیة صفات مورد بررسی، تفرّق برتر از والدین در دو جهت مثبت و منفی مشاهده شد. برای صفات مورد مطالعه، در مجموع 28 عدد QTL شناسایی گردید. واریانس فنوتیپی توجیه شده بوسیلة این QTL ها از 18/4 تا 92/38 درصد متغیر بود. بیشترین مقدار LOD برای الیاف شویندة اسیدی و روی کروموزوم H2 بدست آمد. QTLهای شاخص‌های کیفیت علوفه روی کروموزوم‌های H1، H2، H5 و H6 نقشه‌یابی گردیدند. اکثر QTLهای نقشه‌یابی شده، از پایداری بین دو محیط برخوردار بودند. در نتیجه، استفاده از گزینش به کمک نشانگر در این جامعه از کارایی لازم برخوردار می باشد. https://ijfcs.ut.ac.ir/article_20240_d10f0d263f82f3b1326919621a94a7cb.pdf

مؤسسه انتشارات دانشگاه تهران علوم گیاهان زراعی ایران 2008-4811 40 4 2010 02 20 The Effects of Carbon Dioxide, Ultraviolet Radiation and Moisture Alterations on Yield and Metabolic Compounds in Bread Wheat (Triticum aestivum L.) اثر تغییرات دی‌اکسیدکربن، تابش فرابنفش و رطوبت بر عملکرد و ترکیبات متابولیکی برگ گندم نان (Triticum aestivum L.) 20241 FA حمیدرضا بلوچی سید علی محمد مدرس ثانوی یحیی امام Journal Article 1970 01 01 Drought, ultraviolet radiation and atmospheric CO2 are some three environmental factors that seriously affect future food security. The objective followed in the present research was to study the effect of two levels of carbon dioxide (400 and 900 ppm), ultraviolet radiation (UV A, B and C with intensities of 18, 25 and 40 microW.cm-2 respectively) and water deficit (%100 and %60 of field capacity) on yield and some metabolic leaf compounds in bread wheat (cv. Pishtaz). Results showed that ultraviolet radiation enhancement increased anthocyanin, flavonoids and carotenoids content of bread wheat leaf while reducing grain yield. But leaf anthocyanin and flavonoids decreased when CO2 increased. Water deficit also decreased flavonoids and carotenoids of bread wheat leaf. Ultraviolet radiation and carbon dioxide enrichment decreased leaf carbohydrate while water deficit exerting no effect on it. Leaf flavonoids increased under high ultraviolet radiation and water deficit but decreased through carbon dioxide enhancement. In total, high ultraviolet radiation decreased leaf chlorophyll content (a and a+b). But it did not follow the same trend at different levels of water deficit and carbon dioxide concentrations. Leaf soluble proteins decreased when ultraviolet radiation, carbon dioxide concentration and water deficit increased. Finally the results indicated that leaf soluble carbohydrates, proteins and generally nutrient value of cereals inclding bread wheat will decrease in the future with microclimatic and environmental variations and as well with rise in greenhouse gases and ultraviolet radiations. In could be predicted that in the future, wheat production will be diminished as a result of low plant vigor under adverse microclimatic changes. خشکی، تابش فرابنفش و افزایش غلظت دی‌اکسیدکربن سه فاکتور عمدة محیطی هستند که آیندة غذایی بشر را تحت تأثیر قرار خواهند داد. هدف از پژوهش گلخانه‌ای حاضر، بررسی عملکرد و برخی ترکیبات متابولیکی برگ گندم نان رقم پیشتاز تحت تأثیر سطوح مختلف دی‌اکسیدکربن (400 و 900 میکرو مول بر مول هوا)، تابش فرابنفش (سه سطحUV-A, B, C به ترتیب با شدت 18, 25 و 40 میکرو وات بر سانتی متر مربع) و کمبود آب آبیاری (به میزان 60? ظرفیت مزرعه) بوده است. نتایج نشان داد که با کاهش طول موج تابش فرابنفش، میزان رنگدانه‌های آنتوسیانین، فلاونوئید و کاروتنوئیدهای برگ گندم نان افزایش و عملکرد دانه ‌یافت. اما افزایش غلظت دی‌اکسیدکربن میزان رنگدانه‌های آنتوسیانین و فلاونوئید برگ را کاهش داد. کمبود آب نیز منجر به کاهش مقادیر فلاونوئید و کاروتنوئیدهای برگ گندم نان گردید. با کاهش طول موج تابش فرابنفش و افزایش غلظت دی‌اکسیدکربن میزان کربوهیدرات‌های برگ کاهش یافت و تغییر میزان آب آبیاری در اغلب موارد تأثیر زیادی بر میزان کربوهیدرات‌های برگ نداشت. فلاونوئیدهای برگ با کاهش طول موج تابش فرابنفش و کمبود آبیاری افزایش یافت ولی این مقدار با افزایش غلظت دی‌اکسیدکربن کاهش یافت. در کل با کاهش طول موج تشعشع فرابنفش میزان کلروفیل برگ کاهش یافت. اما این تغییر در غلظت‌های مختلف دی‌اکسیدکربن و مقادیر متفاوت آب آبیاری روند یکسانی نداشت. میزان پروتئین‌های محلول برگ گندم نان نیز با کاهش طول موج تابش فرابنفش و افزایش غلظت دی‌اکسیدکربن و تنش آبی کاهش یافت. در کل می‌توان چنین نتیجه گرفت که در آینده چنانچه در خرد اقلیم تغییراتی نظیر آنچه در این آزمایش شبیه سازی رخ دهد، میزان کربوهیدرات‌ها و پروتئین‌های محلول غلات به ویژه گندم نان که از مهمترین محصولات غذایی جهان می‌باشد کاهش پیدا خواهد کرد. و با کاهش بنیة گیاه میزان عملکرد این محصول راهبردی کم شد. https://ijfcs.ut.ac.ir/article_20241_01d7979a32ba4d45a9dc55392e336638.pdf

مؤسسه انتشارات دانشگاه تهران علوم گیاهان زراعی ایران 2008-4811 40 4 2010 02 20 Effects of Planting Date, Crop Variety, and Weed Interference on Yield and Yield Components of Dryland Chickpea (Cicer arietinum L.) تاثیر تاریخ کاشت، رقم زراعی و تداخل علف‌هرز بر عملکرد و اجزای عملکرد نخود (Cicer arietinum L.) 20242 FA سیدکریم موسوی پیام پزشکپور محمد شاهوردی Journal Article 1970 01 01 آزمایش ارزیابی تاثیر تاریخ کاشت و رقم نخود دیم بر تداخل علف‌های‌هرز طی دو سال‌زراعی 82-1381 و 83-1382 در ایستگاه تحقیقات دیم کوهدشت (منطقه‌ای نیمه‌گرمسیری در جنوب‌غربی استان لرستان) اجرا شد. طرح آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب بلوک‌های کامل تصادفی با 3 تکرار بود. آزمایش دارای سه فاکتور شامل 1) وضعیت علف‌های‌هرز، در دو سطح بدون علف‌هرز و با علف‌هرز؛ 2) تاریخ کاشت، در سه سطح پاییزه، زمستانه و بهاره و 3) رقم نخود، در سه سطح 482ILC، توده محلی گریت و هاشم بود. وجین علف‌های‌هرز در سال اول (سال کم باران) و سال دوم (سال با بارندگی نسبتاً مناسب) به ترتیب سبب افزایش 199 درصدی و 92 درصدی عملکرد دانه نخود شد. این موضوع گویای شدت اثرات تداخلی علف‌های‌هرز در شرایط تنش خشکی است. میانگین عملکرد دانه نخود در کشت‌های پاییزه، انتظاری و بهاره به ترتیب 682 کیلوگرم در هکتار، 1067 کیلوگرم در هکتار و 117 کیلوگرم در هکتار بود. میانگین عملکرد دانه رقم 482ILC، توده محلی گریت و رقم هاشم به ترتیب برابر با 724 کیلوگرم در هکتار، 692 کیلوگرم در هکتار و 451 کیلوگرم در هکتار بود. بیشترین میانگین عملکرد دانه (539 کیلوگرم در هکتار) در تیمارهای با علف‌هرز متعلق به رقم 482ILC بود، که این امر گویای توانایی رقابت بالای این رقم نخود است. بیشترین میانگین عملکرد دانه به مقدار 1464 کیلوگرم در هکتار برای کشت انتظاری توده محلی گریت در شرایط بدون علف‌هرز به دست آمد. https://ijfcs.ut.ac.ir/article_20242_787ce0c1df8b582ff1d53947c40ff722.pdf

مؤسسه انتشارات دانشگاه تهران علوم گیاهان زراعی ایران 2008-4811 40 4 2010 02 20 An Investigation of Environmental Factors and Plant Growth Regulators Effect on Dormancy Breaking and Stimulation of Germination in Datura (Datura stramonium L.) Seeds بررسی اثر عوامل محیطی و مواد تنظیم کننده رشد گیاهی بر شکست خواب و تحریک جوانه‌زنی بذرهای گیاه تاتوره (Datura stramonium L.) 20243 FA حسن کریم مجنی حمید رحیمیان مشهدی حسن علیزاده اسحاق کشتکار زهیر یعقوبی اشرفی ولی الله رئوفی راد Journal Article 1970 01 01 To study the effect of some varying treatments including such environmental factors as temperature, moisture, and light as well as plant growth regulators on breaking dormancy of Datura stramonium L. seeds, several experiments were conducted. Seeds of Datura stramonium L. possess full dormancy immediately following harvest. Storing the seeds for 3 months (15 Dec. 2005 to 15 March 2006) at room temperature (23±2?C), in refrigeration (5±2?C) and in natural environmental conditions in soil, resulted in an increase in germination up to 48, 56 and 68.5% respectively. Mechanical scarification of the seeds was followed by an increase in germination. The percentage of germination following mechanical scarification for seed one week past their harvest from maternal plants, was nearly 28.5 %, however, for seeds which were stored for 70 days at 5±2?C germination was 75.5%. Plant growth regulators Gibberelin and Kinitin had a significant effect on germination (p<0.05). The highest percentage of germination (28%) was obtained from seeds treated with Gibberelin (400 ppm). Based on the obtained results, it becomes evident that immature embryo, physiological as well as physical factors considerably affect Datura stramonium L. dormancy تاتوره یکی از گونه‌های گیاهی است که هم از جنبه دارویی و هم به عنوان یکی از علف‌های هرز مهم در زراعت محصولات تابستانه‌ای چون ذرت، سویا، پنبه و غیره حائز اهمیت می‌باشد. جهت مهار این علف هرز در قالب مدیریت تلفیقی علف های هرز، آگاهی از مکانیزم خواب و چگونگی سبز شدن آن ضروری می‌باشد. به این منظور اثر تیمارهای مختلف بر شکست خواب و جوانه‌زنی بذرهای این گیاه که از مزرعه آمورشی و پژوهشی گروه زراعت و اصلاح نباتات پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران در پاییز سال 1384 جمع‌آوری شده بود، بررسی شد. در این آزمایش‌ها تأثیر عوامل محیطی شامل دما، رطوبت، نور و نیز مواد تنظیم‌کننده رشد گیاهی شامل جیبرلین و کاینتین بر شکست خواب بذرهای تاتوره بررسی شد. بذرهای برداشت شده از گیاه مادری دارای درصد جوانه‌زنی ناچیزی (4 درصد) بودند، درحالیکه با نگهداری بذرها در سه دمای: محیط طبیعی خاک، سردخانه (2±5 درجه سانتیگراد) و دمای اتاق (2± 23 درجه سانتیگراد) در فاصله زمانی 15 آذر تا 15 اسفندماه جوانه‌زنی افزایش یافت. این افزایش در مقایسه با شاهد (جوانه‌زنی در زمان برداشت) به ترتیب 5/68، 56 و 48 درصد بود (5% p?). خراش‌دهی مکانیکی بذرها باعث افزایش جوانه‌زنی شد و درصد جوانه‌زنی در تیمار خراش‌دهی مکانیکی بذرهایی که یک هفته از برداشت آنها گذشته بود، حدود 25/28 و برای بذرهایی که 70 روز در دمای 2±5 درجه سانتی‌گراد نگهداری شده بودند 5/75 درصد بود. تأثیر مواد تنظیم کننده رشد گیاهی شامل، اسید جیبرلیک (GA3) و کاینتین نیز بر درصد جوانه‌زنی معنی‌دار بود (5% p?). بالاترین درصد جوانه‌زنی (28 درصد) از محلول 400 قسمت در میلیون اسید جیبرلیک بدست آمد. با افزایش غلظت GA3 از 100 به 400 قسمت در میلیون، درصد جوانه‌زنی بیش از 20 درصد افزایش یافت. نور تأثیری بر جوانه‌زنی تاتوره نداشت، اما در غلظت‌های بالای اسید جیبرلیک نور باعث بازداری از جوانه‌زنی شد. با توجه به ماهیت تیمارهای آزمایشی می‌توان گفت که جنین نارس، عوامل فیزیکی (پوسته سخت بذر) و فیزیولوژیکی در خواب تاتوره دخیلند. https://ijfcs.ut.ac.ir/article_20243_3f8250cacc02b687aaa427aef7b13a6e.pdf

مؤسسه انتشارات دانشگاه تهران علوم گیاهان زراعی ایران 2008-4811 40 4 2010 02 20 Evaluation of Drought Tolerance in Cultivars of Three Oilseed Brassica Species ارزیابی تحمل‌خشکی ارقامی از سه گونه براسیکای روغنی 20244 FA مهدی جمشیدمقدم سید سعید پورداد Journal Article 1970 01 01 To evaluate the agronomic characteristics in three Brassica species (rape, Indian mustard, and turnip) and to determine the best stress tolerance indices, 16 brassica cultivars were studied under controlled conditions in -0.6 Mpa of stress and as well under field (either stressed or irrigated) conditions at the Dryland Agricultural Research Station, Kermanshah during 2004-05. The results showed significant differences among and within Brassica species for the studied traits. Under controlled conditions, maximum germination (Gmax) as well as Germination Rate Index (GRI) were recorded for rape species. Based on the above characteristics, rape cultivars Parade, and Comet were superior to the others. Under field conditions, the fewest number of days to flowering and maturity were observed in turnip species, the highest plant height in mustard species, the maximum no. of pods per plant in the two mustard and turnip species, and finally the maximum no. of seeds per pod, pod length, and seed weight were recorded in rape species. Rape and mustard cultivars contained the highest and the lowest seed oil contents, respectively. The highest oil and seed yield belonged to rape and mustard cultivars. The correlation coefficients between no. of pods per plant and other yield components were negatively significant that indicating genotypes of high pod number such as mustard and turnip cultivars possess short pod lengths, low no. of seeds per pod as well as low seed weights. Yield of Brassica cultivars was not correlated with any single yield component. Seed oil content and oil yield under stressed irrigation conditions were positively correlated with the stress. The highest geometric mean (GMP), stress tolerance (STI), Mean Productivity (MP), and harmonic mean (Harm) belonged to rape and mustard species. The least tolerance (TOL) and stress susceptibility (SSI) indices as well as the highest Drought Response Index (DRI) belonged to turnip species. The indices GMP, STI, MP, and Harm were positively correlated with oil yield in both experimental conditions, therefore those were determined as the most suitable indices for evaluation of Brassica cultivars. Based on the above indices, rape cultivars Parade, Opera, Amica and mustard cultivars J98/102/51/5, Landrace, and Lethbridge were recognized as superior to the other cultivars. به منظور بررسی خصوصیات زراعی سه گونه جنس براسیکا (کلزا، خردل هندی و شلغم روغنی) در شرایط تنش خشکی و تعیین بهترین شاخص‌های تحمل به ‌تنش جهت ارزیابی ارقام براسیکا، تعداد 16 رقم براسیکا تحت دو شرایط کنترل‌شده در سطح تنش 6/0- مگاپاسکال و مزرعه‌ای در دو محیط تنش و آبیاری در ایستگاه تحقیقات کشاورزی دیم (کرمانشاه) طی سال زراعی 85-1384 مورد مطالعه قرار گرفتند. نتایج حاکی از وجود اختلاف معنی‌دار بین و داخل گونه‌ای برای صفات تحت بررسی بود. بیشترین درصد و سرعت جوانه‌زنی متعلق به گونه کلزا و در ارقام Parade و Comet مشاهده گردید. کمترین روز تا گلدهی و رسیدگی در گونه شلغم روغنی، بالاترین ارتفاع گیاه در خردل هندی، بیشترین تعداد غلاف درگیاه در دو گونه خردل و شلغم روغنی، بیشترین تعداد دانه درغلاف، طول غلاف و وزن هزاردانه در کلزا مشاهده شد. میزان روغن دانه در ارقام کلزا بیشترین و در خردل هندی کمترین بود. بالاترین عملکرد دانه و روغن در ارقام کلزا و خردل و کمترین در شلغم روغنی مشاهده شد. همبستگی تعداد غلاف درگیاه با دیگر اجزای عملکرد منفی و معنی‌دار بود که نشان داد ارقام با تعداد غلاف بالا نظیر ارقام خردل و شلغم روغنی دارای غلاف‌های کوتاه با تعداد و وزن دانه کمتر هستند. بین عملکرد و اجزای عملکرد همبستگی خاصی مشاهده نشد. همبستگی میزان روغن دانه و نیز عملکرد روغن در شرایط تحت آبیاری با تنش مثبت و کاملاً معنی‌دار بود. بالاترین مقادیر شاخص‌های میانگین هندسی (GMP)، تحمل‌تنش (STI)، میانگین بهره‎وری (MP) و هارمونیک (Harm) در گونه‌های کلزا و خردل و کمترین شاخص‌های تحمل (TOL)، حساسیت‌تنش (SSI) و بالاترین شاخص پاسخ‌خشکی (DRI) در گونه شلغم روغنی قرار داشت. با توجه به همبستگی مثبت و معنی‌دار شاخص‌های GMP، STI، MP، Harm با عملکرد میزان روغن در محیط تحت تنش و آبیاری، این شاخص‌ها برای ارزیابی ارقام براسیکا مناسب تشخیص داده شدند. براساس این شاخص‌ها ارقام کلزای Parade، Opera، Amica و ارقام خردل هندی J98/102/51/5، Landrace و Lethbridge انتخاب شدند. https://ijfcs.ut.ac.ir/article_20244_56685cc2ecd0e93c5045831135f39996.pdf

مؤسسه انتشارات دانشگاه تهران علوم گیاهان زراعی ایران 2008-4811 40 4 2010 02 20 Relationships between Gliadins and Bread-Making Quality Properties in Winter and Spring Wheats of Northwest Iran, Compared with Improved Cultivars ارتباط گلیادین‌ها و شاخص‌های کیفیت نانوایی در ارقام گندم زمستانه و بهاره شمال غرب کشور و مقایسه با ارقام اصلاح شده 20245 FA مصطفی ولیزاده هدیه بدخشان امید سفالیان صفر نصراله‌زاده بهروز پیرایشفر Journal Article 1970 01 01 A total of 165 wheat landraces with their originated from Northwest regions of Iran were studied at Research Station of Agricultural Faculty, Univ. of Tabriz, using two experimental designs in two spring and fall growing seasons. During these experiments, growth habits of 104 wheat landraces were assessed and their representative seeds harvested in similar conditions. These landraces were analysed through A-PAGE for gliadin proteins, and as well were analysed for the proteins of 44 improved wheat cultivars grown in Iran. Some small scale bread-making quality properties including protein content, Zeleny sedimentation, water absorption rate, bread loaf volume, SDS-sedimentation and Grain hardness were tested. All gliadin bands were polymorphic (in either one of the landraces or cultivars). Average number of gliadin bands were 28±1.34 for winter landraces, showing a significant difference as compared to winter cultivars (21±0.89). However, average number of gliadins in spring wheats were not significantly different (25±1.21 for landraces and 26±1.33 for cultivars). Means of quality indices were higher in improved cultivars as compared with those in landraces, but only grain hardners and water absorption rates showed significant differences (p<5%). These means were also high in spring wheats specially regarding protein content, Zeleny sedimentation and loaf volume. Statistical analyses revealed significantly positive correlations between own quality properties and between each of them and 7 to 11 gliadin bands and also significantly negative correlations with other gliadins. Further analyses based on informative bands for each quality property indicated the possible use of Gene Bank of SPII winter landraces of 10425, 11071, 11203 and 12074 and spring landraces 10422, 11012, 11204 and 11422 in breeding programs for quality improvement of wheat cultivars. تعداد 165 رقم بومی گندم از شمال‌غرب کشور در قالب دو طرح آزمایشی بهاره و پاییزه در ایستگاه پژوهشی دانشکده کشاورزی دانشگاه تبریز مورد بررسی قرار گرفتند. در این آزمایش‌ها ضمن حذف ناخالصی‌های آشکار و تکثیر بذر در شرایط یکنواخت، تیپ رشدی 104 توده بومی شناسایی شد و نمونه‌هایی به صورت تک خوشه از آنها برداشت گردید. حداقل سه نمونه از این ارقام، به همراه 44 رقم اصلاح شده گندم با روش A-PAGE تجزیه شدند. از بذر تکثیر شده در شرایط یکسان مزرعه‌ای برای تعیین کیفیت نانوائی از طریق شاخص‌هایی که به مقدار بذر کم نیاز دارند (حدود 50 گرم)، مانند سختی دانه، درصد پروتئین، درصد جذب آب توسط آرد، حجم قرص نان، رسوب زلنی و حجم رسوب SDS استفاده گردید. همه گلیادین‌ها در ارقام بومی و اصلاح شده چند شکلی نشان دادند. تعداد نوار گلیادین در ارقام بومی زمستانه (34/1 ± 28) به شکل معنی‌داری بیشتر از ارقام اصلاح شده زمستانه (89/0±21) بود. در حالی که میانگین تعداد گلیادین در ارقام بومی بهاره (21/1±25) با ارقام اصلاح شده بهاره (33/1 ± 26) اختلاف معنی‌دار نداشت. میانگین شاخص‌های کیفیت در ارقام اصلاح شده بیشتر از ارقام بومی بود ولی فقط میزان سختی دانه و جذب آب در این دو گروه اختلاف معنی‌دار نشان دادند (05/0p<). میانگین این شاخص‌ها در گندم‌های بهاره بویژه از لحاظ درصد پروتئین، رسوب زلنی و حجم قرص نان بیشتر از گندم‌های زمستانه بدست آمد. در هر دو گروه زمستانه و بهاره همبستگی 7 تا 11 نوار گلیادین با برخی از این شاخص‌ها مثبت و معنی‌دار و با همین تعداد گلیادین منفی و معنی‌دار بود. بررسی تجزیه همبستگی‌ها و تجزیه کلاسترهای گوناگون در این پژوهش امکان داد که به ترتیب ارقام بومی زمستانه با شماره بانک ژن 10425، 11071، 11203، 12074 و 11029 و ارقام بومی بهاره 10422، 11012، 11204 و 1422 به خاطر داشتن پروتئین‌های مطلوب بیشتر و شاخص‌های کیفی بالاتر جهت هرگونه استفاده در برنامه‌های اصلاح کیفیت نانوایی معرفی شوند. https://ijfcs.ut.ac.ir/article_20245_92e6b8bf30e7fc2963bc5a9cd3116346.pdf

مؤسسه انتشارات دانشگاه تهران علوم گیاهان زراعی ایران 2008-4811 40 4 2010 02 20 A Study of Yield Stability in Cold Region Ecotypes of Alfalfa (Medicago sativa L.) through Non-Parametric Measures بررسی پایداری عملکرد اکوتیپ‌های یونجه مناطق سردسیری با استفاده از معیارهای ناپارامتری 20246 FA زهرا موحدی حمید دهقانی محمدعلی مفیدیان Journal Article 1970 01 01 Selection of superior varieties of wide adaptability over diverse farming environments is of high importance, prior to any varietal recommendation. In order to study yield stability of alfalfa, 17 ecotypes were evaluated during 2004-2005 and 2005-2006 growing seasons at 10 research stations. Each trial was carried out according to a completely randomized block design of 3 replications with fresh and dry yield traits being recorded. Simple analysis of variance for each environment (combination of location×year) along with combined ANOVA were carried out. The results of simple ANOVA showed that there are significant differences among the studied ecotypes. The results of combined ANOVA showed that year×location as well as ecotype×location× year interactions were significant at 1% probability level for both fresh and dry yield traits. In order to introduce stable ecotypes, several non-parametric measures including mean of rank, standard deviation of rank, Fox et al. index, nonparametric methods proposed by Tennarasue as well as nonparametric methods proposed by Huehn were employed for both fresh and dry yield. Overall, based on dry yield and according to standard deviation of rank and Fox et al. index, ecotype 1 was found as the stable ecotype. In addition, the ecotypes 8 and 6 were the most stable ecotypes among the others according to Huehn and Tenarasue nonparametric measures. According to the results of all nonparametric methods and as based on fresh yield, ecotypes 10 and 11 were the most stable ecotypes. As a whole, and on the basis of different results of nonparametric methods and according to the dry mean yield, ecotype 8 was finally introduced as the most stable ecotype. انتخاب ارقام برتر با سازگاری وسیع در محیط‌های زراعی متفاوت قبل از توصیه برای معرفی رقم از اهمیت زیادی برخودار است. مطالعه پایداری 17 اکوتیپ‌ یونجه، در سال‌های زراعی 1384-1383 و 1385-1384 در 10 ایستگاه تحقیقاتی مورد بررسی قرار گرفت. هر آزمایش در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با سه تکرار انجام شده و از صفات علوفه تر و علوفه خشک یادداشت‌برداری گردید. تجزیه واریانس ساده برای هر محیط (ترکیب سال × مکان) و نیز تجزیه واریانس مرکب انجام شد. نتایج تجزیه واریانس ساده نشان‌دهنده وجود اختلافات معنی‌دار بین اکوتیپ‌های مورد بررسی بود. نتایج به دست آمده از تجزیه مرکب داده‌ها نشان داد که اثرات متقابل سال × مکان و اکوتیپ × سال × مکان هم براساس عملکرد علوفه خشک و هم بر اساس عملکرد علوفه تر در سطح احتمال 1% معنی‌دار بودند ولی اثر سال، اکوتیپ و اثر متقابل اکوتیپ × سال اختلافات معنی‌دار نشان نداد. به منظور معرفی اکوتیپ پایدار، از روش‌های ناپارامتری مجموع رتبه کنگ‏، انحراف معیار رتبه، شاخص فاکس و همکاران، معیارهای ناپارامتری تنارازو و معیارهای ناپارامتری هان هم برای صفات علوفه تر و علوفه خشک استفاده شد. در مجموع با توجه به عملکرد علوفه خشک و بر اساس میانگین و انحراف معیار رتبه و شاخص فوکس و روزیل اکوتیپ شماره 1 و همچنین بر اساس معیار ناپارامتری هان و تنارازو اکوتیپ شماره 8 و 6 پایدارتر از سایر اکوتیپ‌ها بودند. بررسی صفت عملکرد علوفه تر و با در نظر گرفتن نتایج تمام روش‌های ناپارامتری اکوتیپ‌های 10 و 11، اکوتیپ‌های پایدار بودند. در مجموع با توجه به نتایج نسبتا متفاوت آماره‌های ناپارامتری و با توجه به مقوله عملکرد و بر اساس عملکرد علوفه خشک، اکوتیپ شماره 8 را بعنوان یک اکوتیپ پایدار معرفی گردید. https://ijfcs.ut.ac.ir/article_20246_b9562f42f52419fc00b85c48f574a31e.pdf

مؤسسه انتشارات دانشگاه تهران علوم گیاهان زراعی ایران 2008-4811 40 4 2010 02 20 The Effects of Corn (Zea mays) and Green Gram (Vigna radiata) Intercropping on some Quantity Characteristics of Forage and Weed Biomass بررسی اثرات کشت مخلوط ذرت Zea mays)) و ماش سبز (Vigna radiata) بر کمیت علوفه و زیست توده علف‌های هرز 20247 FA علی نخزری مقدم محمدرضا چائی چی داریوش مظاهری حمید رحیمیان مشهدی ناصر مجنون حسینی عباسعلی نوری نیا Journal Article 1970 01 01 This experiment was carried out at Agricultural Research Station of Gorgan during summer 2006 to study the effects of corn and green gram intercropping on forage yield, and weed biomass. The experimental design was RCBD with twelve treatments and four replications. A local green gram and corn single cross 550 were the crops employed. The experimental treatments consisted of sole corn and sole green gram along with a series of alternative and additive intercropping systems of the two crops. The results revealed that differences among all treatments for fresh and dry weight of forage per hectare, leaf dry weight of plant unit, leaf dry weight/ plant unit weight, LER and weeds biomass per hectare were significant (? = 0.01). The most fresh and dry weight of forage (50.08 and 15.4 tons per hectare) was obtained from sole corn accompanied with weed control. Maximum leaf dry weight of plant unit (44.13 gr) and LER (1.51) was obtained from corn + 50% green gram treatment. Maximum leaf dry weight/ plant unit weight (43.54 percent) and weed biomass (1109 Kg per hectare) was obtained from sole green gram treatment of no weed control. Minimum fresh and dry weight of forage (11.19 and 3.37 tons per hectare) and leaf dry weight of plant unit (22.04 gr) belonged to sole green gram with no weed control. The lowest leaf dry weight / plant unit weight (16.43 gr) was obtained from no weed control sole corn. Minimum weed biomass (125.3 Kg per hectare) among all the no weeding operation treatments belonged to corn + 50% green gram in the additive intercropping system. به منظور مطالعه اثرات کشت مخلوط ذرت و ماش سبز بر برخی از خصوصیات کمی علوفه و زیست توده علف‌های هرز، آزمایشی درتابستان 1385 در ایستگاه تحقیقات کشاورزی گرگان به صورت بلوک‌های کامل تصادفی در4 تکرار اجرا شد. در این آزمایش از بذر ماش محلی گنبد و ذرت هیبرید سینگل کراس550 استفاده شد. دوازده تیمار خالص و مخلوط شامل ذرت خالص با کنترل علف‌های هرز، ذرت خالص بدون کنترل علف‌های هرز، افزایش 10 درصد ماش به ذرت، افزایش 20 درصد ماش به ذرت، افزایش 30 درصد ماش به ذرت، افزایش 40 درصد ماش به ذرت، افزایش 50 درصد ماش به ذرت، جایگزینی ماش به جای 25 درصد ذرت، جایگزینی ماش به جای50 درصد ذرت، جایگزینی ماش به جای 75 درصد ذرت، ماش خالص با کنترل علف‌های هرز و ماش خالص بدون کنترل علف‌های هرز بودند. بین تیمارها از نظر وزن تر و خشک علوفه در هکتار، وزن خشک برگ واحد گیاهی، نسبت وزن خشک برگ به وزن خشک واحد گیاهی، نسبت برابری زمین و زیست توده خشک علف‌های هرز در هکتار اختلاف بسیار معنی‌داری وجود داشت. تیمار ذرت خالص با کنترل علف‌های هرز دارای بیشترین وزن تر و خشک علوفه با 08/50 و 4/15 تن در هکتار بود. حداکثر وزن خشک برگ واحد گیاهی با 13/44 گرم و نسبت برابری زمین با 53/1 به تیمار افزایش 50 درصد ماش به ذرت تعلق داشت. حداکثر نسبت وزن خشک برگ به وزن خشک واحد گیاهی با 54/43 درصد و زیست توده علف‌های هرز با 1109 کیلوگرم در هکتار از تیمار ماش خالص بدون کنترل علف‌های هرز به دست آمد. حداقل وزن تر و خشک علوفه با 19/11 و 37/3 تن در هکتار و وزن خشک برگ واحد گیاهی با 04/22 گرم به ماش خالص بدون کنترل علف‌های هرز مربوط بود. کمترین نسبت وزن خشک برگ به وزن خشک واحد گیاهی با 43/16 درصد به تیمار ذرت خالص بدون کنترل علف‌های هرز تعلق داشت. صرف نظر از تیمارهای ذرت و ماش خالص با کنترل علف‌های هرز که در طول دوره رشد وجین شدند، حداقل زیست توده علف‌های هرز با 3/125 کیلوگرم در هکتار از تیمار افزایش 50 درصد ماش به ذرت به دست آمد. https://ijfcs.ut.ac.ir/article_20247_a9466c4e23215ab09022371acb8a9a35.pdf

مؤسسه انتشارات دانشگاه تهران علوم گیاهان زراعی ایران 2008-4811 40 4 2010 02 20 A Study of Variation in Weed Population and Yield of Peanut (Arachis hypogaea L.) under two Different Planting Patterns and some Different Plant Densities in Guilan Province بررسی تغییرات جمعیت علف‌های هرز و عملکرد بادام زمینی (Arachis hypogaea L.) تحت تاثیر آرایش کاشت و تراکم بوته در استان گیلان 20248 FA حسین راسخ جعفر اصغری سیده لیلی معصومی محمد نقی صفرزاده ویشکایی عادل دباغ محمدی نسب Journal Article 1970 01 01 An experiment was conducted in Bandar Kyashahr Research Field in 2002 to evaluate the effects of plant density and planting pattern on weed populations and yield of peanut (Arachis hypogaea L.). The experiment was of a randomized complete block design with three replications. A factorial trial with two factors of planting pattern (square and rectangular arrangements) and plant density (3, 5.3, 8.3 and 14.8 plants per m2) was employed. The results showed that planting pattern and plant density affect pod yield and that square planting pattern and 8.3 plant/m2 yielded more pod than the rectangular planting pattern and the other plant densities. During the first weeding period, planting pattern and plant density had no effect on weed dry weight and the number of weeds. In contrast, in the second weeding period, planting pattern and plant density had a cosiderable and significant effect on weed dry weight and the number of weeds. During the third and the fourth weeding periods, although planting pattern had no effect on weed dry weight and the number of weeds, plant density did have. The second and the third weeding periods of planting patern exhibited a significant effect on the number of pegs and branches. Moreover, these numbers in square planting pattern being higher than that in the rectangular arangement. The most important weeds of the experiment included: Amaranthus retofelexus L., Solanum nigrum L., Chenopodium album L., and Protolaca oleracea L. The 14.8 and 8.3 plants/m2 and square pattern of arrangement were finally decided as more effective in weed control than the other treatments. به منظور بررسی اثر آرایش کاشت و تراکم بوته بر جمعیت علف‌های هرز و عملکرد بادام‌زمینی، آزمایشی فاکتوریل با دو عامل آرایش کاشت و تراکم بوته به ترتیب در دو سطح (مربع و مستطیل) و چهار سطح (3، 3/5، 3/8 و 8/14 بوته در متر مربع) با طرح بلوک‌های کامل تصادفی در 3 تکرار در شهرستان بندر کیاشهر در سال زراعی 1381 به اجرا در آمد. نتایج حاصل نشان داد که عملکرد غلاف بادام‌زمینی تحت تاثیر آرایش کاشت و تراکم بوته قرار گرفت بطوریکه حداکثر عملکرد غلاف از آرایش کاشت مربع و تراکم کاشت 3/8 بوته در متر مربع به دست آمد. 60 روز پس از کاشت (وجین دوم) تعداد انشعابات ساقه و پگ نفوذ کرده به خاک به ترتیب در سطح احتمال 5 و 1 درصد تحت تاثیرآرایش کاشت قرار گرفتند و در هر دو پارامتر مذکور آرایش کاشت مربع بر مستطیل برتری داشت. 90 روز پس از کاشت (وجین مرحله سوم) تعداد انشعابات اولیه ساقه و پگ نفوذ کرده به خاک تحت تاثیر آرایش کاشت قرار گرفت. اثر آرایش کاشت و تراکم بوته و همچنین اثر متقابل بین آنها بر وزن خشک و تعداد علف‌های هرز در مرحله اول وجین معنی‌دار نبود. در مرحله دوم وجین، وزن خشک و تعداد علف‌های هرز در هر کرت تحت تاثیر آرایش کاشت و تراکم بوته قرار گرفت. در مرحله سوم و چهارم وجین آرایش کاشت تاثیر معنی‌داری بر وزن خشک و تعداد علف‌های هرز نداشت در حالیکه تراکم کاشت اثر معنی‌داری بر این صفات داشت. چهار علف هرز تاج‌خروس، تاج ریزی سیاه، سلمه‌تره و خرفه از لحاظ وزن خشک و تعداد نسبت به سایر علف‌های هرز (مرغ، درمنه، پنجه مرغی، مرغ خوشه سرخ، تاتوره، پاسپالوم، هویج وحشی، ترب وحشی، سیزاب وحشی و اویارسلام زرد) برتر بودند. در مجموع آرایش کاشت مربع و همچنین تراکم‌های 8/14 و 3/8 بوته در متر مربع در کنترل علف‌های هرز موفق‌تر عمل نمودند. https://ijfcs.ut.ac.ir/article_20248_1df348e262764fc5fffe211be1c2cd8f.pdf

مؤسسه انتشارات دانشگاه تهران علوم گیاهان زراعی ایران 2008-4811 40 4 2010 02 20 Mapping QTLs for some Agronomic Traits in Rapeseed (Brassica napus L.) مکان یابی QTLهای کنترل کننده برخی صفات مهم زراعی در کلزا 20249 FA عباس رضایی¬زاد ولی اله محمدی عباسعلی زالی حسن زینالی محسن مردی رجین دلورم Journal Article 1970 01 01 Mapping quantitative trait loci (QTLs) not only provides important useful information on the number and location of the loci that control quantitative traits, but also can be used in marker assisted selection programs. For QTL mapping of days to flowering, plant height, height of lowest primary branch, length of main infloresence, silique per main infloresence and silique density, 135 doubled haploid lines derived from the cross between a Korean spring line "Yudal" and a French winter line "Darmor" were evaluated using a simple lattice design with two replications at the Research Station of Agriculture and Natural Resources Campus of University of Tehran in 2007-2008. The genetic map of the doubled haploid population was constructed using 459 molecular markers including isozymes, RFLPs, RAPDs, SSRs and SNPs. Using the composite interval mapping method 4, 5, 3, 2, 3 and 4 QTLs were detected for days to flowering, plant height, height of lowest primary branch, length of main infloresence, silique per main infloresence and silique density, respectively. Most of the QTLs were located on DY13 and DY6. These two linkage groups seem to be of great importance in controlling the studied traits. مکان‌یابی QTL علاوه بر اطلاعات مفیدی که در زمینه تعداد ژن‌های کنترل کننده صفات کمی و جایگاه ژنومی آن‌ها فراهم می‌کند، می‌تواند در گزینش به کمک نشانگر هم مورد استفاده قرار گیرد. به منظور مکان‌یابی QTLهای کنترل‌کننده تعداد روز تا گلدهی، ارتفاع بوته، ارتفاع پایین‌ترین شاخه فرعی از سطح زمین، طول گل‌آذین اصلی و تعداد غلاف درگل‌آذین اصلی، 135 لاین هاپلویید مضاعف کلزا حاصل از تلاقی بین یک لاین زمستانه فرانسوی (Darmor-Bzh) و یک لاین بهاره کره‌ای (Yudal) به همراه 7 واریته تجاری و والدین در یک آزمایش در قالب طرح لاتیس ساده با دو تکرار در سال 1386-1387 درمزرعه پژوهشی و آموزشی پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران مورد ارزیابی قرار گرفتند. نقشه لینکاژی جمعیت با استفاده از 459 نشانگر مولکولی شامل آیزوزیم، RFLP، RAPD، SSR و SNP ترسیم گردیدکه 19 گروه لینکاژی را پوشش می‌داد. بر اساس روش مکان‌یابی فاصله‌ای مرکب برای صفات تعداد روز تا گلدهی، ارتفاع بوته، ارتفاع اولین شاخه فرعی از سطح زمین، طول گل‌آذین اصلی، تعداد غلاف در گل‌آذین اصلی و تراکم غلاف در گل‌آذین اصلی به ترتیب دو، سه، سه، یک، دو و سهQTL شناسایی شد. بیشترین تعداد QTL روی کروموزوم‌های DY13 و DY6 شناسایی گردید و به نظر می‌رسد که این دو گروه پیوستگی به لحاظ صفات مورد بررسی دارای نقش اساسی هستند. https://ijfcs.ut.ac.ir/article_20249_70ac641df2fe0c79ac54c2771e04d294.pdf

مؤسسه انتشارات دانشگاه تهران علوم گیاهان زراعی ایران 2008-4811 40 4 2010 02 20 Gene Effect and Combining Ability Estimation of Yield and Yield Components of Rice (Oryza sativa L.) Using Diallel Mating Method برآورد اثرات ژن و ترکیب پذیری عملکرد و اجزاء عملکرد ارقام برنج (Oryza sativa L.) به روش تلاقی دیالل 20250 FA لیلا آهنگر غلامعلی رنجبر محمد نوروزی Journal Article 1970 01 01 To estimate combining ability and the model of gene action for some quantitative characters, 5 different rice genotypes were used for producing a half diallel hybrids. To consider 7 quantitative traits, hybrids and their corresponding parents were evaluated based on a randomized complete block design with three replications at the Rice Research Station of Amol, Iran in 2007. Mean squares regarding genotypes were statistically significant at 1% level of probability for all the studied traits. Significant general and specific combining abilities for all traits implied that additive and non-additive effects were effective in controlling these traits. Also, a non significant ratio for all characters except for 1000 grain weight expressed the greater importance of non-additive genetic effects rather than the additive ones for controlling the studied traits. Overall, parents Dasht, Neda and Binam were superior in general combining ability and hybrids Mashad Domsiah×Binam and Binam×IR6287-1-10 were the best for specific combining ability regarding yield and its components. به منظور برآورد میزان ترکیب پذیری و نوع عمل ژن در تعدادی از صفات کمی از تلاقی دیالل بین 5 ژنوتیپ مختلف برنج به عنوان والد استفاده شد. والدها و نتاج حاصل از تلاقی نیمه دیالل آنها به منظور بررسی 7 صفت کمی در قالب یک طرح بلوک کامل تصادفی در سه تکرار در سال 1386 در ایستگاه تحقیقات برنج کشور- معاونت آمل مورد ارزیابی قرار گرفتند. میانگین مربعات ژنوتیپ ها برای کلیه صفات از نظر آماری در سطح 1% معنی دار شد. معنی دار بودن ترکیب پذیری عمومی و همچنین ترکیب پذیری خصوصی برای کلیه صفات وجود اثرات افزایشی و غیرافزایشی را در کنترل صفات مربوطه نشان می دهد. همچنین غیر معنی دار شدن نسبت برای تمامی صفات به جزء وزن هزار دانه، نشان دهنده اهمیت بیشتر اثرات غیر افزایشی نسبت به اثرات افزایشی ژن های کنترل کننده صفات مورد مطالعه می باشد. در مجموع، والدین دشت، ندا و بینام بهترین والد از نظر ترکیب پذیری عمومی و تلاقی های دمسیاه مشهد×بینام و بینام×IR62871-175-1-10 بهترین دورگ از لحاظ ترکیب پذیری خصوصی برای عملکرد و اجزاء وابسته به آن می باشند. https://ijfcs.ut.ac.ir/article_20250_8aa895ec4ad0e582e6572c039b5f9b15.pdf

مؤسسه انتشارات دانشگاه تهران علوم گیاهان زراعی ایران 2008-4811 40 4 2010 02 20 The Effects of Corn (Zea mays) and Green Gram (Vigna radiata) Intercropping on Yield, LER and some Quality Characteristics of Forage اثر کشت مخلوط ذرت و ماش سبز بر عملکرد، نسبت برابری زمین و برخی از ویژگی های کیفی علوفه 20251 FA علی نخزری مقدم محمدرضا چائی چی داریوش مظاهری حمید رحیمیان مشهدی ناصر مجنون حسینی عباسعلی نوری نیا Journal Article 1970 01 01 This experiment was carried out to study the effects of corn and green gram intercropping on yield and some quality characteristics of forage at Agricultural Research Station of Gorgan during summer 2006 & 2007. The experimental design was a Randomized Complete Block Design (RCBD) with twelve treatments and four replications. A local green gram and corn single cross 550 were the crops used in the experiment. The experimental treatments consisted of sole corn and sole green gram either with or without weed control, corn + 10%, 20%, 30%, 40% and 50% green gram in additive series of intercropping system, and 25, 50 and 75% green gram in place of corn in replacement series. The results showed that differences between the two years concerning Dry Matter Digestible (DMD), Crude Protein (CP), Ash (? = 0.01) and water soluble fiber (WSC) (? = 0.05) were significant. In year 2007, forage dry weight, DMD, WSC, and Ash were greater and CP, Acid Detergent Fiber (ADF) and protein yield were lower than in 2006. Differences among all characteristics of intercropping (forage dry weight, DMD, CP, WSC, ADF, ash and protein yield) were significant (? = 0.01). Interactions of year×intercropping regarding forage dry weight (? = 0.05) and protein yield (? = 0.01) were significant. The most forage dry weight (14.88 ton), DMD (78.14 percent), and WSC (32.41 percent) were obtained from weed controlled sole corn. Maximum protein (18.63 percent) and ash (8.8 percent) were obtained from sole green gram accompanied by weed control. Maximum ADF (26.88 percent) belonged to sole green gram of no weed control. Maximum protein yield (1.42 ton) belonged to corn + 50% green gram. Minimum forage dry weight (4.32 ton), DMD (66.36 percent), WSC (17 percent) and protein yield (0.8 ton) belonged to sole cropping of green gram without any weed control. Maximum protein (18.63 percent) was obtained from sole corn accompanied by weed control. Minimum ADF (17.81 percent) and Ash (4.27 percent) belonged to weed controlled to sole corn crop. The most appropriate treatment was finally decided as corn + 50% green gram به منظور مطالعه اثرات کشت مخلوط ذرت و ماش سبز بر وزن خشک و برخی از ویژگی‌های کیفی علوفه، آزمایشی در تابستان سال‌های 1385 و 1386 در ایستگاه تحقیقات کشاورزی گرگان به صورت بلوک‌های کامل تصادفی در 4 تکرار اجرا شد. در این آزمایش از بذر ماش محلی گنبد و ذرت هیبرید سینگل کراس550 استفاده شد. آزمایش دوازده تیمار خالص و مخلوط را به صورت ذرت خالص با کنترل علف‌های هرز، ذرت خالص بدون کنترل علف‌های هرز، افزایش 10،20، 30، 40 و50 درصد ماش به ذرت، جایگزینی ماش به جای 25، 50 و 75 درصد ذرت، ماش خالص با کنترل علف‌های هرز و ماش خالص بدون کنترل علف‌های هرز شامل می‌شد. در سال 1386، درصد ماده خشک قابل هضم، درصد کربوهیدرات‌های محلول در آب و درصد خاکستر بیشتر از سال 1385 و درصد پروتئین، درصد فیبر غیرقابل حل در شوینده‌های اسیدی و عملکرد پروتئین کمتر بود. بین تیمارهای مخلوط نیز از نظر کلیه صفات مورد بررسی اختلاف بسیار معنی‌دار وجود داشت. تیمار کشت خالص ذرت با کنترل علف‌های هرز دارای بیشترین عملکرد علوفه (88/14 تن در هکتار)، درصد ماده خشک قابل هضم (14/78) و درصد کربوهیدرات‌های محلول در آب (41/32) و کمترین درصد پروتئین خام (45/8)، درصد فیبر غیرقابل حل در شوینده‌های اسیدی (87/17) و درصد خاکستر (27/4) بود. کمترین عملکرد علوفه (32/4 تن در هکتار)، درصد ماده خشک قابل هضم (36/66)، درصد کربوهیدرات‌های محلول در آب (17)، درصد خاکستر (8/8) و میزان پروتئین (8/0 تن در هکتار) به تیمار کشت خالص ماش بدون کنترل علف‌های هرز تعلق داشت. تیمار کشت خالص ماش با کنترل علف‌های هرز دارای بیشترین درصد پروتئین (63/18) بود. بیشترین عملکرد پروتئین به تیمار افزایش 50 درصد ماش به ذرت تعلق داشت. اثر متقابل سال×کشت مخلوط در مورد عملکرد علوفه در سطح پنج درصد و در مورد عملکرد پروتئین در سطح یک درصد معنی‌دار شد. با توجه به معنی‌دار نشدن اختلاف عملکرد دو تیمار کشت خالص ذرت بدون کنترل علف‌های هرز و تیمار کشت مخلوط افزایش 50 درصد ماش به ذرت و بالاتر بودن عملکرد پروتئین تیمار کشت مخلوط افزایش 50 درصد ماش به ذرت که در نهایت موجب افزایش کیفیت علوفه شد، این تیمار به عنوان بهترین تیمار معرفی می‌گردد. https://ijfcs.ut.ac.ir/article_20251_8214b2d068e7d0a0698a2ca14109a280.pdf

مؤسسه انتشارات دانشگاه تهران علوم گیاهان زراعی ایران 2008-4811 40 4 2010 02 20 Effects of Planting Date and Plant Density on Morphological Characteristics and Essential Oil Content of Ajowan (Trachyspermum ammi (Linn). Sprague) اثر تاریخ کاشت و تراکم گیاهی بر خصوصیات مورفولوژیک و درصد اسانس گیاه داروئی زنیان (Trachyspermum ammi (Linn). Sprague) 20252 FA زینت برومند رضازاده پرویز رضوانی مقدم محمد حسن راشد محصل Journal Article 1970 01 01 To evaluate the effects of planting date and plant density on morphological characteristics, including essential oil content of ajowan (Trachyspermum ammi) a study was conducted during the years 2003 and 2004 at the experimental farm, Faculty of Agriculture, Ferdowsi University of Mashhad. Treatments were laid out in a factorial form based on a Complete Randomized Block Design of three replications. Planting was carried out in four planting dates (7 March, 28 March, 18 April and 9 May). Levels of plant density were 10, 30, 50 and 70 plants m-2 adjusted by thinning plants on rows. Results indicated that seedling emergence was affected by planting date. Delay in sowing until 9 May caused complete failure in germination. Planting date significantly affected on canopy and main stem height, number of crown, stem, primary and secondary branches, number of umbellate per umbel, 1000-seed weight as well as seed yield. The highest canopy height and the greatest number of stem branches, umbellate per umbel and seed yield were obtained in 28 March planting date and the greatest number of crown branches along with the highest 1000-seed weight were obtained in the 7 March planting date treatment. Planting density affected most of the plant characteristics. Canopy and main stem height increased with increasing in plant density. But stem diameter, number of crown, stem, primary and secondary branches, umbels per plant, seeds per umbellate, seed weight per plant, total dry matter and harvest index declined. In spite of the fact that plant density had no significant effect on number of umbellates per umbel and 1000-seed weight, mean values indicated a decreasing trend. Seed yield increased with increasing in plant density up to 50 plants m-2, but decreased when plant density was increased up to more than 50 plants m-2. Planting date did not affect essential oil percentage but significantly affected the essential oil yield. Essential oil yield decreased 34.58% by delay in planting to 18 April. Essential oil percentage and yield increased with increasing in plant density به منظور بررسی اثر تاریخ کاشت و تراکم گیاهی بر خصوصیات مورفولوژیک و درصد اسانس گیاه داروئی زنیان، تحقیقی در سال زراعی 83-82 در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد با استفاده از آزمایش فاکتوریل بر پایه طرح بلوکهای کامل تصادفی با 3 تکرار به اجراء درآمد. کشت در چهار تاریخ 16 اسفند،‌ 8 فروردین،‌ 29 فروردین و 19 اردیبهشت بصورت مستقیم صورت گرفت. تراکم گیاهی دارای چهار سطح 10، 30، 50 و 70 بوته در متر مربع بود که از طریق تنظیم فاصله روی ردیف اعمال شد. نتایج این تحقیق نشان داد که میزان سبز شدن بذورتحت تأثیر تاریخ کاشت قرار گرفت به نحوی که کشت دیر هنگام زنیان در 19 اردیبهشت با عدم سبز شدن همراه بود. بالاترین میزان ارتفاع کانوپی،‌ تعداد انشعاب ساقه‌ای،‌ تعداد چترک در چتر و عملکرد دانه در تاریخ کشت دوم و بیشترین تعداد انشعاب طوقه‌ای و وزن هزار دانه در تاریخ کشت اول بدست آمد. تراکم نیز بر عمده صفات تحت بررسی تأثیر داشت. با افزایش تراکم ارتفاع کانوپی و ارتفاع ساقه اصلی افزایش یافت ولی قطر ساقه،‌ تعداد انشعابات طوقه‌ای،‌ ساقه‌ای،‌ اولیه و ثانویه،‌ تعداد چتر در بوته،‌ تعداد بذر در چترک،‌ وزن دانه در بوته،‌ وزن خشک و شاخص برداشت روند کاهشی از خود نشان دادند. تأثیر تراکم بر تعداد چترک در چتر و وزن هزار دانه معنی‌دار نبود ولی از نظر کمّی با بالا رفتن تراکم میانگین عددی این صفات کاهش یافت. عملکرد دانه با افزایش تراکم از 10 به 50 بوته افزایش یافت ولی تراکم 70 بوته سبب کاهش میزان عملکرد شد که البته از لحاظ آماری معنی‌دار نبود. تأثیر تاریخ کاشت بر درصد اسانس بذر زنیان معنی‌دار نبود ولی عملکرد اسانس تحت تأثیر قرار گرفت و با تأخیر در کاشت درصد اسانس روند کاهشی از خود نشان داد. با افزایش تراکم درصد و عملکرد اسانس افزایش یافت. به نظر می‌رسد بهترین تاریخ کاشت و تراکم برای حصول عملکرد دانه در شرایط مشهد تایخ کشت 8 فروردین با تراکم 50 بوته در متر مربع باشد. https://ijfcs.ut.ac.ir/article_20252_8f7e95cdc807471cadd4d7bb2bb9d312.pdf

مؤسسه انتشارات دانشگاه تهران علوم گیاهان زراعی ایران 2008-4811 40 4 2010 02 20 Effects of Planting Density and Nitrogen Application Rate on Yield and some Morphological Traits of Winter Colza (Brassica napus L.) بررسی اثرتراکم بوته و کود نیتروژن برعملکرد دانه و برخی صفات مرفولوژیک کلزای پائیزه (Brassica napus L.) 20253 FA همایون ملک احمدی حسن علیزاده ناصر مجنون حسینی امیرحسین شیرانی راد Journal Article 1970 01 01 به منظور ارزیابی تاثیر سطوح مختلف تراکم بوته و کود نیتروژن بر عملکرد، و برخی صفات مرفولوژیک کلزای پائیزه (رقم زرفام) آزمایشی درسال 1381 بصورت فاکتوریل در قالب بلوک‌های کامل تصادفی با چهار تکرار در مرکز تحقیقات بذر و نهال کرج انجام شد. تیمارها مشتمل بر تراکم بوته در چهار سطح 150، 190، 230 و 270 بوته در مترمربع (معادل 6، 8، 10و 12 کیلو گرم بذر در هکتار) و کود نیتروژن در چهار سطح صفر، 100، 200 و 300 کیلوگرم در هکتار (از منبع اوره با 46% نیتروژن خالص) بودند تجزیه‌های آماری نشان داد که سطوح مختلف تراکم بوته و کود نیتروژن در سه مرحله رویشی کلزا شامل: رزت، ساقه‌دهی و 50% گل‌دهی اثر معنی‌داری بر وزن خشک کلزا داشت و افزایش سطوح هر کدام از عامل‌ها بر وزن خشک کلزا اثر افزایشی داشت. افزایش سطوح مختلف تراکم بوته و کود نیتروژن اثر معنی‌داری روی ارتفاع بوته، طول ساقه غلاف‌دهنده، تعداد غلاف در شاخه اصلی و فرعی، تعداد کل غلاف در بوته، عملکرد دانه، وزن هزار دانه و شاخص برداشت نشان داد، ولی صد روغن تحت تاثیر تیمارها قرار نگرفت. افزایش سطوح کود نیتروژن در همه تیمارها اثر افزایشی بر روی این صفات داشت اما افزایش تراکم بوته باعث کاهش طول ساقه غلاف‌دهنده، تعداد غلاف در شاخه اصلی و فرعی و تعداد غلاف در بوته گردید. بطورکلی تراکم 190 بوته در مترمربع (8 کیلوگرم بذر در هکتار) و کاربرد حداکثر کود اوره (200 کیلو گرم در هکتار) برتری قابل ملاحظه‌ای نشان داد و منجر به تولید حداکثر عملکرد دانه (3122 کیلوگرم در هکتار) گردید. https://ijfcs.ut.ac.ir/article_20253_5dd275e88e9f59a5b28f30bf8df63a29.pdf

مؤسسه انتشارات دانشگاه تهران علوم گیاهان زراعی ایران 2008-4811 40 4 2010 02 20 An Estimation of Genetic and Genotype × Environmental Effects on some Quantitative Traits in Rice برآورد اثرات ژنتیکی و اثر متقابل ژنوتیپ در محیط برای برخی از صفات کمی در برنج 20254 FA پیمان شریفى حمید دهقانی علی مومنی محمد مقدم Journal Article 1970 01 01 Seven rice varieties (Hassani, Deilmani, Sepidrod, Shahpasand, Saleh, Neda, and IRFAON215) along with their complete diallel progenies were grown in a randomized complete block design of three replications in the growing seasons of 2006 and 2007 and were evaluated for the quantitative traits of: number of days to flowering, flag leaf length, width and area, plant height, panicle length, extrusion length of panicle from sheath as well as grain yield. Analysis of variance indicated genetic differences among genotypes. General Combining Ability (GCA), Specific Combining Ability (SCA), reciprocal and non-maternal effects were significant for all the traits. Among genotype × year interactions, GCA×year were significant for flag leaf width, plant height, panicle length, extrusion length of panicle from sheath as well as for grain yield while SCA×year were significant for number of days to flowering, flag leaf width and area, panicle length, extrusion length of panicle from sheath and as well for grain yield. Dominance effect was predominant for flag leaf width and area and for panicle length, whereas additive effects were more prominent than the dominant ones for days to flowering, flag leaf length, plant height, extrusion length of panicle from sheath and as well for grain yield per plant. Therefore, selection for these traits can be useful in rice breeding programs. یکی از مهمترین اهداف اصلاحی برنامه‌های به نژادی اصلاح برای عملکرد دانه می‌باشد. تعداد 7 رقم برنج (حسنی، دیلمانی، سپیدرود، شاهپسند، صالح، ندا و IRFAON-215) و بذور حاصل از تلاقی دای‌آلل کامل آنها در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با 3 تکرار در سال‌های 1385 و 1386 کشت گردیدند. صفات تعداد روز از نشاکاری تا آغاز خوشه‌دهی، طول، عرض و مساحت برگ پرچم، ارتفاع گیاه، طول خوشه، طول خروج خوشه از غلاف و وزن شلتوک هر بوته مورد اندازه‌گیری قرار گرفتند. نتایج تجزیه واریانس نشان‌دهنده وجود تفاوت‌های ژنتیکی بین ژنوتیپ‌ها بود. اثرات اصلی شامل ترکیب‌پذیری عمومی، خصوصی، اثر معکوس و غیرمادری برای تمام صفات معنی‌دار بود. اثر متقابل ترکیب‌پذیری عمومی×سال برای صفات عرض برگ پرچم، ارتفاع گیاه، طول خوشه، طول خروج خوشه از غلاف و وزن شلتوک هر بوته و اثر متقابل ترکیب‌پذیری خصوصی×سال برای صفات تعداد روز از نشاکاری تا آغاز خوشه‌دهی، عرض و مساحت برگ پرچم، طول خوشه، طول خروج خوشه از غلاف و وزن شلتوک هر بوته معنی‌دار بودند. برای صفات عرض و مساحت برگ پرچم و طول خوشه سهم اثر غالبیت بیشتر بود، در صورتی که برای صفات تعداد روز از نشاکاری تا آغاز خوشه‌دهی، طول برگ پرچم، ارتفاع گیاه، طول خروج خوشه از غلاف و وزن شلتوک هر بوته سهم اثر افزایشی بیشتر بود و گزینش برای صفات مذکور می‌تواند مفید باشد. https://ijfcs.ut.ac.ir/article_20254_4b0b6279d81cd603d9a642d3c642447b.pdf

مؤسسه انتشارات دانشگاه تهران علوم گیاهان زراعی ایران 2008-4811 40 4 2010 02 20 An Evaluation of Spring Types of Safflower Genotypes for Late Season Water Deficit Tolerance ارزیابی ژنوتیپ‌های بهاره گلرنگ برای تحمل به کمبود آب اواخرفصل 20255 FA بهمن پاسبان اسلام Journal Article 1970 01 01 Expansion of oilseeds cultivation plays an important role in provision of the required edible oils for a country's population. Iran is one of the origins safflower as a drought and salt tolerant crop, and therefore, it can be counted on as a suitable alternative crop for cultivation in marginal areas. The aims followed in the present research were on evaluation and selection of late season drought tolerant genotypes of spring types of safflower for cultivation in marginal areas under limited irrigation and to study the drought effects on yield and its components. The study was carried out at the East Azarbaijan Research Center of Agriculture and Natural Resources, Iran (46? and 2? E, 37? and 58? N) during 2005. A factorial experiment consisting of 2 irrigation levels (non stress and drought stress during seed filling stage), and 5 safflower genotypes (Local Arak 2811, Local Esfahan, PI, KH23-57 and IL111) and based on complete randomized complete block design of 3 replications was employed. The results indicated that RWC, paniculum height, no of seeds per paniculum, 1000 seed weight, harvest index as well as seed and oil yields significantly decreased while leaf temperature (T1) significantly increased as a result of water deficit. The rates of these traits differed among genotypes under water stress vs non stress conditions. A significant correlation was observed between seed yield and RWC, T1, plant height, paniculum hight, panicula per plant, seeds per paniculum as well as 1000 seed weight. It sounds like RWC and T1 can be used in selection of late season drought tolerant spring types of safflower. In addition, the traits no of seeds per paniculum and 1000 seed weight (in comparison with other components of yield), were more seriously affected by drought stress. Local Esfahan and Local Arak 2811 bearing higher seed yields were less affected in seed yield reduction as imposed by drought. These two genotypes are therefore decided as more suitable for cultivation in areas with late season stress, due to water deficit. گلرنگ به عنوان یک دانه روغنی بومی ایران, نسبت به شرایط محیطی کشور و به ویژه مناطق مواجه با تنش‌های غیرزیستی همچون خشکی و شوری, از قابلیت سازگاری بالایی برخوردار است. آزمایش با هدف ارزیابی ژنوتیپ‌های بهاره گلرنگ سازگار با شرایط کمبود آب اواخر فصل برای کشت در اراضی کم بازده نیمه آبی و بررسی اثرات تنش خشکی بر روی عملکرد و اجزای عملکرد دانه در مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی آذربایجان شرقی طی سال زراعی 85-1384 به اجرا در آمد. در این تحقیق از آزمایش فاکتوریل در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با 3 تکرار استفاده شد. تیمارهای مورد بررسی شامل آبیاری در دو سطح بدون تنش و تنش کمبود آب (آبیاری به هنگام تخلیه شدن 70 تا 75 درصد آب قابل استفاده خاک) از اواخر گل‌دهی تا رسیدگی دانه و ژنوتیپ در پنج سطح شامل محلی اراک 2811, محلی اصفهان, PI, 57-23KH و 111IL بودند. در طول دوره اعمال تنش، مقدار آب نسبی برگ (RWC) و دمای برگ (Tl) و در نهایت عملکرد و اجزای عملکرد دانه تعیین گردیدند. نتایج به دست آمده نشان دادند که کمبود آب باعث کاهش معنی‌دار RWC, ارتفاع تشکیل طبق, تعداد دانه در طبق, وزن هزار دانه, شاخص برداشت، عملکرد دانه و روغن و افزایش معنی‌دار دمای برگ گردید. ولی عکس‌العمل ارقام نسبت به تنش متفاوت بودند. همواره همبستگی‌های معنی‌داری بین عملکرد دانه با مقدار آب نسبی برگ، دمای برگ، ارتفاع بوته, ارتفاع تشکیل طبق، تعداد طبق در بوته, تعداد دانه در طبق و وزن هزار دانه مشاهده شد. به نظر می‌رسد بتوان از شاخص‌های RWC و دمای برگ در شناسایی ژنوتیپ‌های گلرنگ بهاره متحمل به خشکی اواخر فصل استفاده نمود. به طور کلی از بین اجزای عملکرد, تعداد دانه در طبق و وزن هزار دانه کاهش بیشتری در برابر تنش نشان دادند. از بین ژنوتیپ‌های مورد مطالعه, محلی اصفهان و محلی اراک 2811 بالاترین عملکردهای دانه و روغن را به خود اختصاص دادند و کمترین درصدهای افت عملکرد دانه در اثر تنش خشکی نیز مربوط به آنها بود. https://ijfcs.ut.ac.ir/article_20255_3cd3c1e6c162691c2dd745626667e71c.pdf

مؤسسه انتشارات دانشگاه تهران علوم گیاهان زراعی ایران 2008-4811 40 4 2010 02 20 Germplasm Enhancement of Bread Wheat (Triticum aestivum L.) Using D-Genome and Evaluation of Allelic Variation through SDS-PAGE تقویت ژرم پلاسم گندم نان (Triticum aestivum L.) با استفاده از ژنوم D و بررسی تنوع آللی با روش SDS-PAGE 20256 FA محمد اسماعیل حسنی Journal Article 1970 01 01 To enhance germplasms of bread wheat, a gene, encoding the smallest y-type High Molecular Weight Glutenin Subunit (HMW GS) gene (12.4t) from the D-genome using synthetic hexaploid approach was introgressed into bread wheat. Tetraploid wheat (T. turgidum cv. Langdon) was crossed with T. tauschii accession AUS24092. Immature embryos were rescued and placed onto B5 regeneration media. Hybrid F1 plants (ABD) were treated with colchicine. Synthetic hexaploid L/24092 was isolated and used in further crossing programs. Bread wheat cvs Baxter and Sunvale were crossed with synthetic hexaploid L/24092. Doubled haploid lines were produced using F1 seeds and phenotyped for the presence of the HMW GS Dy12.4t protein, using SDS-PAGE of polymeric proteins. The doubled haploid lines were divided into 17 groups with different combinations of HMW GS, with and without the HMW GS (Dy12.4t) protein for functional studies. This research is a valuable step in evaluation and determination of quality characteristics of wheat flour considering storage proteins. جهت تقویت ژرم پلاسم گندم نان، کوچک ترین ژن رمزکننده پروتئین های ذخیره ای با وزن مولکولی بالا نوع y-type از ژنوم D بروش تولید گندم سینتتیک وارد گندم نان گردید. گندم تتراپلوئید رقم لنگدون جهت تلاقی با گندم دیپلوئید توشی انتخاب و پس از تلاقی بین آنها جنین های نارس حاصله از روش کشت بافت به محیط کشت غذائی باززائی B5 انتقال داده شد. گیاهان هاپلوئید (ABD) پس از تیمار با محلول کلشیسین بصورت هاپلوئید مضاعف شده (هگزاپلوئید سینتتیک) وارد پروژه تلاقی شدند. در این تحقیق هگزاپلوئید سینتتیک حاصله با گندم های نان ارقام بکستر و سان ویل تلاقی داده و گیاهان F1 حاصله جهت تولید لاین های دابل هاپلوئید مورد استفاده قرار گرفتند. لاین های دابل هاپلوئید حاصله در ادامه با استفاده از روش الکتروفورز SDS-PAGE انگشت نگاری و تعیین فنوتیپی شده و نتایج حاصله لاین های دابل هاپلوئید را به 17 گروه با ترکیب های متفاوتی از پروتئین های ذخیره ای با وزن مولکولی بالا که دارای ژن های کد کننده (4/12+1/2) (Dx2.1, Dy12.4)t و فاقد آن می باشند تقسیم نمود. لازم بذکر است که پروتئین های ذخیره ای با وزن مولکولی پایین نیز انگشت نگاری گردیده است. این تحقیق می تواند گام مؤثری در ارزیابی و تعیین خواص کیفی آرد گندم با در نظر گرفتن ترکیب های متفاوت پروتئین های ذخیره ای آرد گندم باشد. https://ijfcs.ut.ac.ir/article_20256_bba10c14401faa95098354eb8514a51b.pdf